2008/Feb/13

 ตอนนี้ผมอายุ ๑๘ ปี.

ถ้าเป็นหมานี่ก็คงอายุเกินร้อยไปแล้ว แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตสองขาและเชื่อว่าตัวเองฉลาดกว่าสัตว์ชนิดอื่นอย่างมนุษย์นั้น...ในวัยขนาดนี้อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชีวิตใครหลายคน

วันนี้นั่งแท็กซี่กับย่า , คงเป็นเรื่องปกติของแท็กซี่ ที่จะต้องเปิดคลื่น "คนรักทักษิณ" ดูจากชื่อคลื่นแล้ว - ใจความก็คงไม่ต้องพูดถึงกันล่ะ อาจจะไม่ถึงขั้นด่าทอ แต่เนื้อความของทั้งผู้จัด และ ผู้ฟัง ต่างคล้อยไปในทางเดียวกัน...

"ผมอยากให้ท่านกลับมาครับ"

"คุณอานันท์ ปันยาร... เห็นคนเหนือเป็นอะไรวะ ? ดูถูกเหมือนมันดีอยู่คนเดียว คิดแต่ดูถูกคนอื่น คนเหนือก็มีสิทธิ์เลือกตั้งนะครับ เรามีสิทธิ์เท่ากับท่าน แต่ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไง ประเด็นมันอยู่ที่ท่านดูถูกพวกเราครับ"

"ดู๊  ดูฝ่ายค้านสิ มันจ้องจับผิด ตั้งคณะรัฐมนตรีเงา ปล่อยให้เค้าทำงานราบรื่น ๆ ไม่ได้หรือไงกัน ป้าไม่เข้าใจ มันจะสร้างความเดือดร้อนไปถึงไหน ?"

"เราต้องรวมกลุ่มกันไว้ครับ ต้องช่วยท่านนายกฯ พาท่านกลับมาให้ได้"

นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งนะครับ ส่วนนึงที่เป็นความเห็นของคนส่วนใหญ่ที่ฟัง ซึ่งถ้าโดยปกติแล้วผมจะเดือดมาก ถ้าได้ยินความเห็น (ที่ขอใช้คำว่า "เกรียน" สุด ๆ แบบนี้) แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ครับ

ครั้งนี้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกอยากจะด่าสวนกลับไปเหมือนทุกครั้ง มันอาจจะสามารถอนุมานได้ว่า "กูโตขึ้นแล้วจริง ๆ"

หลังจากที่คิดได้ว่า "โต" ขึ้นแล้ว กลับบ้านมาก็เลยหยิบปากกา และ กระดาษมาแผ่นนึง นั่งไล่ นั่งเรียง ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิต.. จนกระทั่งสรุปได้เท่าที่จะได้อ่านกัน ตอนนี้...

๑. ดนตรี - ตอนเด็ก ๆ ความที่พ่อ แม่ ปู่ ยา ตา และ ยาย อาจจะเป็นคนที่ถือได้ว่ามี "รสนิยมดี" ในสมัยนั้น ผมจึงถูกปลูกฝังด้วยดนตรีโคตรคลาสสิคอย่าง สุนทราภรณ์ , อรวี สัจจานนท์ , the impossible หรือแม้กระทั่งเพลงของ Elvis Presley , The Beatles , Jim Reeves และ Carpenters ก็ผ่านหูของไอ้หนุ่มคนนี้หมดแล้วล่ะ จนกระทั่งเข้า%

edit @ 13 Feb 2008 02:24:29 by Jobbo